Diedeke Bours

Voor mij ging mijn ervaring met kanker van het ene uiterste naar het andere uiterste. Tot mijn 26e, toen ik Patrick leerde kennen, kende ik nog niemand met kanker en ik realiseerde me altijd hoe uniek dat was want ik hoorde wel van zat anderen mensen dat zij iemand kennen of zelf iemand hadden verloren. Dat veranderde toen ik Patrick leerde kennen. Gunda, Patricks moeder, was toen al ziek. Ik heb haar nooit gezond gekend. Voor het feit dat ik wist dat ze ernstig ziek was, verbaasde het me hoe weinig het aan haar te merken was. Haar persoonlijkheid, haar kracht en haar levenszin was zo sterk dat ik me niet kon voorstellen dat zij het gevecht zou verliezen. Toen de ochtend kwam dat we toch afscheid namen voelde het ook onwerkelijk. Dat is wel het moment waarop ik me realiseerde dat niemand het alleen kan en dat door samen de krachten te bundelen dat we beetje bij beetje vooruit komen in het gevecht tegen kanker. Toen Patrick zijn verdriet en het gemis van zijn moeder wilde inzetten voor betere kansen voor anderen, ben ik alleen maar trots geweest dat ik onderdeel mag zijn van dit mooie initiatief als “partner van” en als mede-motorrijdster.

Geef een reactie